Autumn blues

Melancholy and creativity

Het is weer die tijd van het jaar. De zon is op zijn retour. De nachten worden kouder en de dagen korter. En binnenkort zullen, op dit deel van de aarde, de bladeren weer van groen veranderen naar allerlei prachtige herfstkleuren voordat ze gaan vallen, het is weer tijd voor de herfst-blues.

Een specifieke chemie in ons lichaam creëert melancholie. En het gevoel, van buitenaf aangewakkerd, verdiept het verdriet en brengt het gemakkelijk in de richting van depressie. Een ongelukkig commentaar van een partner, de alsmaar vallende regen, de grijze luchten, het weer naar binnen keren van het leven nadat we de hele de zomer buiten zijn geweest ... Het kan allemaal leiden tot het gevoel dat we geen controle hebben, niet meer in verbinding zijn en er ook niets aan kunnen doen. Schijnbaar ontneemt het ons onze drie fundamentele behoeften: autonomie, competentie en verbinding.

Er is een zekere schoonheid in melancholie. Net zo mooi als de kleurende herfstbladeren. Daarom hou ik ook zo van tieners. Zij kunnen zich zonder twijfel als beste volledig overgeven aan hun melancholie. Dan schrijven ze hun poëzie, hun liedjes, spelen ze de hele dag lang gitaar of liggen in bed met de gordijnen dicht om een andere wereld te fantaseren. Het is een mooi gevoel.

Het gevaar is echter om in de val van het beredeneren te trappen. "Waarom voel ik me verdrietig? Waarom is mijn leven zo zwaar, saai, liefdeloos, zo vreselijk eenzaam ...?"

Gedachten ontstaan over alles wat verkeerd is, wat we niet leuk vinden, zelfs haten, in ons leven. En hier zijn we dan weer, hard op weg om ons niet alleen melancholiek te voelen, maar in de depressie te duiken. Hoe moeilijker ons leven lijkt, hoe moeilijker het is om onszelf te realiseren, is de valse waarheid die we in een dergelijke stemming geloven.

Doordat ik deze cyclus in mijn leven een aardig aantal keren heb doorgemaakt, heb ik geleerd om heel goed op te letten zodra dit gevoel, deze stemming van melancholie verschijnt. Ik richt mijn aandacht op mijn gedachten. Ik sta niet toe dat die het proces kapen. Ik blijf bewust bij wat er is. "Ik voel me melancholiek." Ik adem erin mee. Laat het opkomen, ga er doorheen en dompel er in onder, kom er weer door omhoog en ga weer naar beneden. Het is als ademen, een hartslag, een golf van pure energie met een hoogtepunt en een dieptepunt.

En als ik mijn gedachten disciplineer, wordt het moeiteloos. Ik verander niet wat ik doe. Ik verander alleen hoe ik kijk. Ik kan in de leegte springen en door me te onthouden van het te beredeneren, transformeert het als vanzelf.

Mijn gevoel klein of onbeduidend te zijn (gerelateerd aan mijn ego’s ervaring iemand/iets te willen zijn) lost op, transformeert moeiteloos in een prachtig creatief potentieel.

Als ik de chemie van de melancholie toelaat om te doen wat het moet doen (zonder dat ik er tegen strijd of het wil veranderen), kan ik er echt van genieten. Ik zie de magie. Het is fascinerend om getuige te zijn van deze transformatie.

Het enige dat van mij wordt gevraagd, is me te onthouden van erover gaan nadenken en het te willen beredeneren. Tenzij ik als volgt redeneer: "Dus ik voel me verdrietig (of wat het ook is dat ik ervaar). Het betekent niet dat mijn leven verdrietig of zinloos is. Het is alleen wat ik nu ervaar."

Het moment dat er de acceptatie is van wat voor mij waar is in dat moment (ik voel me verdrietig, geïrriteerd, zinloos, ..., het kan al deze dingen zijn), leidt het me niet tot depressie. Het maakt me niet meer verdrietig. Het is niet nodig dat al dat een probleem wordt.

Het leven is een respons. Golven komen en gaan. En het is mijn keuze om te reageren vanuit bewustzijn of onwetendheid.

Vanuit het perspectief van Human Design® (dat een kaart biedt van ons unieke genetische ontwerp, met gedetailleerde informatie over zowel bewuste als onbewuste aspecten van onszelf), hebben sommige mensen meer dan anderen de neiging om melancholie te ervaren.

 

Voor iedereen die geïnteresseerd is in dit onderwerp zijn de volgende poorten betrokken:

10de poort       : die betreft het gedrag van anderen (altijd gericht naar buiten).

20ste poort      : die gericht is op de toekomst en het moeilijk vindt om het NU te accepteren.

25ste poort      : die deel uitmaakt van het Universal Love circuit (Vessel of Love) en komt met een diep gevoel van verdriet dat moeilijk te overwinnen is.

34ste poort      : die frustratie draagt over het niet in staat zijn om in het NU te handelen (onmacht).

51ste poort      : hierbij gaat het om het ervaren van het leven als opwinding (en soms ook de schok dat die spanning niet fysiek kan worden gedragen).

57ste poort      : die heeft de capaciteit om in het NU te handelen, maar brengt een existentiële angst voor de toekomst in zich mee.

 

Als je meer wilt weten over dit onderwerp of een consult wilt, kun je contact met mij opnemen (carolinebeumer@brandnewway.nl).

Een gedetailleerde tekening (Bodygraph) van jouw eigen HumanDesign per e-mail is gratis. Stuur een e-mail met uw persoonlijke gegevens (naam, geboortedatum, geboorteplaats en geboortetijd in 24-uurs aanduiding). Voor een consult en gedetailleerd inzicht in jouw Bodygraph (persoonlijk of via Skype) kun je contact met me opnemen.

English:

Autumn Blues

 

Melancholy and creativity

It’s that time of the year again. The sun is retreating. The nights are getting colder. Days are shortening. And soon, on this part of the planet, leaves will turn from green to all kinds of great colors and then start falling, the season for autumn blues.

A specific chemistry in our body is creating sadness. And the feeling, fuelled by outside conditioning, deepens the sadness and easily pulls it in the direction of depression. A spouse’s unlucky comment, the ongoing rain, the greyish skies, the turning inward of life after being outside all summer... It can all trigger the feeling of not being in control, not being in connection, and not being able to do anything about it. Seemingly depriving us from our three fundamental needs: autonomy, competence and connection.

True, there’s a certain beauty in the sadness. Just as beautiful as the coloring leaves. That’s why I specifically love teenagers. They can fully engage in their melancholy, without hesitation. Writing their poetry, playing their guitar all day long or lying in bed with the curtains drawn to fantasize a better world. Beautiful.

The danger is to fall into the trap of reasoning. “Why do I feel sad? Why is my life so difficult, boring, loveless, awfully lonely...?”

Thoughts arise about everything that is wrong, what we don’t like, even hate, about our life. And here we are, on the way to feeling not just melancholic, but falling into depression. The more difficult our life seems, the more difficult it is for our spirit to arise, is the false truth we tend to believe in such a mood.

Having gone through this cycle in my life a few times through the years, I’ve learned to pay attention as soon as this feeling, this mood of melancholy appears. I pay close attention to my mind. Not allowing it to hijack the process. Just staying with what is. “I am experiencing melancholy.” Breathing with it. Letting it come up, pass through, and go down, and come up again, pass through, and go down again. It seems like a breath, a heartbeat: waves of pure energy with hights and lows.

And when I discipline my mind, not letting it interfere becomes effortless. I change not what I do. I change only how I view. I can leap into the void, and by abstaining from reasoning transform it.

My feeling small or inadequate (related to my ego’s experience of wanting to be ‘someone/something’) resolves, transforming it into a beautiful, creative potential.

When I allow this chemistry of the melancholy to do what it has to do (without me fighting against it or wanting to change it) I can actually enjoy it. I see the magic in it. It’s fascinating to witness the transformation and then ride the creative wave.

The only thing that is being asked from me is to withhold myself from reasoning. Unless I reason like this: “So I feel sad (or whatever my experience is). It doesn’t mean my life is sad or meaningless. It’s only what I experience now.”

The moment there is the acceptance of what is truely me in that moment (me feeling sad, annoyed, meaningless, frustrated, …, it can be all of these things) it doesn’t lead me into depression. It doesn’t bring me more sadness. It’s not necessary for all that to become a problem.

Life is a response. Waves come and waves go. And it is my choice to respond from awareness or ignorance.

 

 

From the perspective of Human Design® (wichoffers a map of our unique genetic design, with detailed information on both conscious and unconscious aspects of ourself) some people have more tendency to experience melancholy.

For those interested in this subject the following gates are most involved:

10th gate: wich is about the behaviour of others (always directed outside).

20th gate: wich is directed into the future and finds it hard to accept the NOW.

25th gate: wich is part of the Universal Love circuit (Vessel of Love) and comes with an

   built-in deep sense of sadness that is difficult to overcome.

34th gate: Wich carries frustration about not being able to use ones power in the NOW.

51st gate: wich is about experiencing life as excitement (and sometimes in the shoc, not

   being able to fysically handle that excitement).

57th gate: wich has the capacity to deal with the NOW, but carries an existential fear of

   tomorrow.

 

If you would like to know more about it, you are very welcome to contact me (carolinebeumer@brandnewway.nl).

Sending you a detailed drawing (Bodygraph) of your own HumanDesign per -mail is for free. Just e-mail me with your personal details (your full name, date, place and time of birth).

For consultation and detailed insight into your Bodygraph in person or through Skype you are very welcome to contact me.

Alles weten over BrandNewWay?
Volg BrandNewWay op: